به قلم : محمد حسین قدری
سالهاست که واژه «بحران آب» در ادبیات مدیریتی و رسانهای کشور تکرار میشود؛ اما تفاوت امروز با دهههای گذشته در این است که دیگر با یک «کمبود مقطعی» ناشی از خشکسالی روبهرو نیستیم. واقعیت این است که ما در میانه یک «تنگنای منابع آبی» قرار داریم که آثار آن در فرونشست زمین و کاهش تراز سفرههای زیرزمینی نمایان شده است. این وضعیت، بیش از آنکه یک چالش زیستمحیطی باشد، به موضوعی پیوندخورده با امنیت اقتصادی و پایداری تمدنی بدل گشته است.
ریشه این چالش را باید در عدم توازن میان «الگوهای توسعه» و «توان اکولوژیک سرزمین» جستوجو کرد. طی سالیان متمادی، بخشی از صنایع آببر در مناطق خشک استقرار یافتهاند و در بخش کشاورزی نیز مدرنسازی آبیاری همپای نیازهای اقلیمی پیش نرفته است. از سوی دیگر، در حوزه دیپلماسی آب نیز، پیگیری حقآبهای مرزی و تعاملات هیدروپلیتیک با همسایگان، نیازمند پویایی و استمرار بیشتری است تا امنیت آبی مناطق مرزی به ثباتی پایدار برسد.
امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند یک «عزم مشترک» میان حاکمیت و بدنه کارشناسی برای اصلاح فرآیندهای مدیریتی هستیم. واقعیت این است که پایداری تولید و صنعت در گرو مدیریت خردمندانه منابع آب است. در این مسیر، حرکت به سمت واقعی کردن ارزش اقتصادی آب در بخشهای غیرشرب، تشویق صنایع به استفاده از پساب و بازچرخانی منابع، و همچنین استقرار صنایع جدید بر اساس اصول آمایش سرزمین، راهکارهای منطقی و پیشگیرانهای هستند که میتوانند فشار بر منابع ملی را کاهش دهند. توجه به این اصلاحات ساختاری، ضامن حفظ سرمایههای ملی برای نسلهای آینده خواهد بود.
روزنامه کارون روزنامه کارون رسانهای باسابقه در ایران است که با تمرکز بر بازتاب رویدادهای اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و شهری، تلاش میکند صدای مردم و مسائل روز منطقه را بهصورت دقیق، مسئولانه و قابل اعتماد منتشر کند. این روزنامه با نگاهی حرفهای به خبررسانی، بستری برای آگاهیبخشی، گفتوگو و پیگیری دغدغههای عمومی فراهم میسازد.