پنجشنبه , 19 شهریور 1405 - 9:08 بعد از ظهر

بازخوانی حکمرانی آب؛ ضرورتی برای پایداری ملی

به قلم : محمد حسین قدری
سال‌هاست که واژه «بحران آب» در ادبیات مدیریتی و رسانه‌ای کشور تکرار می‌شود؛ اما تفاوت امروز با دهه‌های گذشته در این است که دیگر با یک «کمبود مقطعی» ناشی از خشکسالی روبه‌رو نیستیم. واقعیت این است که ما در میانه یک «تنگنای منابع آبی» قرار داریم که آثار آن در فرونشست زمین و کاهش تراز سفره‌های زیرزمینی نمایان شده است. این وضعیت، بیش از آنکه یک چالش زیست‌محیطی باشد، به موضوعی پیوندخورده با امنیت اقتصادی و پایداری تمدنی بدل گشته است.

ریشه این چالش را باید در عدم توازن میان «الگوهای توسعه» و «توان اکولوژیک سرزمین» جست‌وجو کرد. طی سالیان متمادی، بخشی از صنایع آب‌بر در مناطق خشک استقرار یافته‌اند و در بخش کشاورزی نیز مدرن‌سازی آبیاری همپای نیازهای اقلیمی پیش نرفته است. از سوی دیگر، در حوزه دیپلماسی آب نیز، پیگیری حق‌آب‌های مرزی و تعاملات هیدروپلیتیک با همسایگان، نیازمند پویایی و استمرار بیشتری است تا امنیت آبی مناطق مرزی به ثباتی پایدار برسد.

امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند یک «عزم مشترک» میان حاکمیت و بدنه کارشناسی برای اصلاح فرآیندهای مدیریتی هستیم. واقعیت این است که پایداری تولید و صنعت در گرو مدیریت خردمندانه منابع آب است. در این مسیر، حرکت به سمت واقعی کردن ارزش اقتصادی آب در بخش‌های غیرشرب، تشویق صنایع به استفاده از پساب و بازچرخانی منابع، و همچنین استقرار صنایع جدید بر اساس اصول آمایش سرزمین، راهکارهای منطقی و پیشگیرانه‌ای هستند که می‌توانند فشار بر منابع ملی را کاهش دهند. توجه به این اصلاحات ساختاری، ضامن حفظ سرمایه‌های ملی برای نسل‌های آینده خواهد بود.

مطلب پیشنهادی

تشدید تنش در منطقه؛ از حمله آمریکا به لارک تا شلیک موشک به مواضع آمریکا در اردن

ساعاتی پس از حمله نظامی آمریکا به جزیره لارک در جنوب ایران، رسانه‌های عربی از …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *