روزنامه کارون روزنامه کارون رسانهای باسابقه در ایران است که با تمرکز بر بازتاب رویدادهای اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و شهری، تلاش میکند صدای مردم و مسائل روز منطقه را بهصورت دقیق، مسئولانه و قابل اعتماد منتشر کند. این روزنامه با نگاهی حرفهای به خبررسانی، بستری برای آگاهیبخشی، گفتوگو و پیگیری دغدغههای عمومی فراهم میسازد.
شاید این مطالب برایتان مفید باشد
تهیهکننده سینما که در دو فیلم «روز فرشته» و «دزد عروسکها» با اکبر عبدی همکاری داشته درباره جایگاه این بازیگر در تاریخ سینمای ایران گفت: اکبر عبدی یکی از ستونهای ماندگار بازیگری ایران است.
سید ضیا هاشمی افزود: جایگاه او صرفاً به خاطر محبوبیت یا تعداد آثارش نیست، بلکه به این دلیل است که توانست زبان تازهای در بازیگری خلق کند؛ زبانی که در آن طنز، واقعیت زندگی، احساس و تکنیک به شکلی طبیعی درهم آمیخته بود. او از معدود بازیگرانی بود که هر نقشی را زندگی میکرد، نه اینکه فقط آن را اجرا کند. مخاطب هنگام تماشای آثارش، اکبر عبدی را نمیدید؛ بلکه شخصیت داستان را باور میکرد. این ویژگی، سرمایه هر بازیگر بزرگی است و به همین دلیل نام او در تاریخ سینمای ایران ماندگار خواهد ماند.هاشمی در پاسخ به این پرسش که چه ویژگیهایی او را به بازیگری مهم تبدیل کرد، گفت: نخست، استعداد خدادادی و قدرت شگفتانگیز او در شناخت شخصیتها بود. او با تغییر صدا، چهره، زبان بدن و حتی سکوت، شخصیتی کاملاً متفاوت خلق میکرد. دوم، صداقت در بازی بود. عبدی هیچگاه برای خنداندن به ابتذال متوسل نشد. حتی در آثار کمدی، شأن شخصیت را حفظ میکرد و همین باعث میشد مخاطب با او هم بخندد و هم همدلی کند. سوم، انعطاف کمنظیر او بود. از نقشهای ماندگار در آثار اجتماعی و درام گرفته تا شخصیتهای طنز، همه را با کیفیتی اجرا کرد که کمتر بازیگری در سینمای ایران توان انجام آن را داشته است.مردم ایران او را فقط با لبخندهایش به یاد نمیآورند؛ بلکه با حس صمیمیتی که از او دریافت میکردند، به خاطر خواهند سپرد. اکبر عبدی برای مردم، هنرمندی بود که هیچگاه از آنان فاصله نگرفت. او ستارهای بود که در اوج شهرت نیز رنگ و بوی زندگی مردم عادی را حفظ کرد. در جریان تولید «روز فرشته»، سفرهای متعددی به استانهای مختلف کشور و نیز سفرهای خارجی برای پیگیری مراحل تولید و هماهنگیهای فیلم داشتیم. این فرصت سبب شد بیش از آنکه بازیگر بزرگ اکبر عبدی را بشناسم، با انسان بزرگ او آشنا شوم. آنچه همیشه برای من شگفتانگیز بود، سادگی و فروتنی او بود. با وجود محبوبیتی که داشت، هیچ نشانی از تکلف و ستارهبودن در رفتارش دیده نمیشد. در برخورد با عوامل فیلم، مردم و حتی علاقهمندانی که در سفرها به دیدارش میآمدند، با همان احترام، صمیمیت و لبخندی رفتار میکرد که گویی سالهاست آنان را میشناسد. بارها شاهد بودم که خستگی ساعتها فیلمبرداری یا سفرهای طولانی، مانع پاسخگویی او به محبت مردم نمیشد. این رفتار، برخاسته از شخصیت واقعی او بود، نه از جایگاه یک هنرمند مشهور. به اعتقاد من، راز ماندگاری اکبر عبدی فقط در استعداد کمنظیرش نبود؛ بلکه در این حقیقت نهفته بود که هرگز پیوند خود را با مردم از دست نداد. او از میان مردم برخاست، با مردم زندگی کرد و در قلب مردم ماندگار شد. امروز سینمای ایران یکی از ارزشمندترین هنرمندان خود را از دست داده است، اما آثار، منش و خاطرات او همچنان الهامبخش نسلهای آینده خواهد بود. این میراث، فراتر از فیلمها و جوایز، بخشی از هویت فرهنگی سینمای ایران است.
